Φτώχεια...

Σήμερα έφυγε από τη ζωή ο μεγάλος Θεσσαλονικιός τραγουδοποιός Νίκος Παπάζογλου. Μάλλον ήθελε να ανταμώσει με το φίλο του, τον μεγάλο μας στιχουργό Μανώλη Ρασούλη, που μας άφησε πριν απο περίπου ένα μήνα. Και οι δύο τώρα, θα έχουν στήσει πάλκο και θα τα λένε με το δικό τους μοναδικό τρόπο ο καθένας.

Τι άλλο τίτλο θα μπορούσα να βάλω στη σημερινή δημοσίευση όταν λείπει από τη ζωή, από τη Θεσσαλονίκη, από την Ελλάδα ένας ακόμα μεγάλος; Φτώχεια είναι η λέξη που μας χαρακτηρίζει και δεν αναφέρομαι στην οικονομική φτώχεια της χώρας, αλλά ούτε και στη παγκόσμια φτώχεια του τρίτου κόσμου. Αναφέρομαι στη πολιτισμική, την ηθική, και την νοητική φτώχεια που μας περιτριγυρίζει. Στη χώρα μας, αλλά μάλλον και παντού στον πλανήτη.

Στεναχωριέμαι να βλέπω γύρω μου φτώχεια. Στεναχωριέμαι πολύ. Και ακόμα περισσότερο στεναχωριέμαι, γιατί δεν ξέρω αν και εγώ ανήκω στους φτωχούς. Το ψάχνω... Και θα το ψάχνω... Και θα προσπαθώ να μάθω...
Ίσως αυτό πρέπει να κάνουμε όλοι, κοιτώντας το μέλλον. Ίσως και όχι.

Άνθρωποι σπουδαίοι φεύγουν, μια εποχή σβήνει, και το μέλλον, που μας ενδιαφέρει, φαίνεται... φτωχό. Πολύ φτωχό. Δεν είμαι προγονόπληκτος ούτε πιστεύω ότι η παλιά εποχή ήταν η ιδανική. Πιστεύω στο "ουδείς αναντικατάστατος" αλλά και στο "καθένας, ένας και μοναδικός". Οι μεγάλοι φεύγουν, για να έρθουν άλλοι, και μετά άλλοι και μετά άλλοι... Όταν όμως βλέπεις παντού γύρω σου φτώχεια, και λίγες σπίθες να αργοσβήνουν, σε πιάνει το παράπονο. Συνειδητοποιείς ότι έχεις μείνει στο σκοτάδι, και οι λίγες φωτίτσες ολοένα και λιγοστεύουν. Τρελαίνεσαι. Θέλεις κάτι, κάποιον, κάπως να δεις μέσα στο χάος. Στεναχωριέμαι γιατί δεν μπορώ να σε βοηθήσω. Δεν ξέρω τι μπορείς να κάνεις...
Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι το ψάχνω... Και θα το ψάχνω... Και θα προσπαθώ να μάθω...
Και ίσως εκεί είναι η ουσία... Ίσως και όχι...